Teczka startowa TUS
Trzy tematy na początek pracy z nową grupą, taniej niż osobno.
W pakiecie: Zasady na naszych zajęciach, Rozpoznaję emocje, Uważne słuchanie.
Pełny opis w sklepie Nie każ mu liczyć!Materiały do zajęć TUS od autorów Nie każ mu liczyć!
Praktyczny przewodnik dla pedagogów, terapeutów i nauczycieli: jak zaplanować trening umiejętności społecznych, jak poprowadzić jedno spotkanie i czego uczyć najpierw. Do każdego tematu jest gotowy zestaw do druku z bezpłatną próbką.
Trening umiejętności społecznych (TUS) to zajęcia, na których dziecko uczy się konkretnych zachowań potrzebnych w kontakcie z innymi: słuchania, dołączania do zabawy, proszenia o pomoc, odmawiania czy radzenia sobie z przegraną. Każdą umiejętność rozkłada się na kilka prostych kroków, które można pokazać, przećwiczyć i nazwać.
Metoda wywodzi się z nurtu uczenia strukturalizowanego. Najbardziej znanym programem tego typu jest Skillstreaming Arnolda P. Goldsteina i Ellen McGinnis. Wspólny rdzeń wszystkich wersji TUS jest ten sam: pokaz, odgrywanie ról, informacja zwrotna i przeniesienie umiejętności do codziennego życia. Nie wystarczy rozmowa o tym, jak należy się zachować. Dziecko musi to zrobić, najlepiej wiele razy i w różnych sytuacjach.
Zajęcia prowadzi się zwykle w małej grupie, raz w tygodniu, przez kilka miesięcy. Sprawdzają się też w pracy indywidualnej i jako zajęcia profilaktyczne dla całej klasy.
Trening przydaje się dzieciom, którym kontakty z rówieśnikami nie przychodzą same. Nie wymaga diagnozy: liczy się to, z czym dziecko ma trudność na co dzień.
Dzieci, które nie wiedzą, jak dołączyć do zabawy, często wchodzą w konflikty albo stoją z boku grupy.
Jasne kroki, obraz przy każdym kroku i przewidywalny przebieg spotkania ułatwiają naukę reguł, które inni łapią intuicyjnie.
Ćwiczenie zatrzymania się przed reakcją, czekania na swoją kolej i radzenia sobie z porażką w bezpiecznych scenkach.
Małe kroki: od odegrania sytuacji z dorosłym do odezwania się w grupie. Bez zmuszania do występów.
Spotkanie trwa najczęściej 45 minut. Stały rytm daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa, a prowadzącemu oszczędza przygotowań. Przykładowy przebieg:
Powitanie i rytuał otwarcia 5 min
To samo powitanie na każdych zajęciach, na przykład runda „jak się dziś czuję” na skali od 1 do 5.
Powrót do poprzedniej umiejętności 5 min
Krótko: co udało się wypróbować w domu lub w szkole od ostatniego spotkania.
Pokaz nowej umiejętności 10 min
Prowadzący pokazuje kroki na przykładzie. Najpierw wersja, która nie pomaga, potem taka, która działa. Kroki wiszą na plakacie.
Odgrywanie scenek 15 min
Każde dziecko ćwiczy przynajmniej raz. Zaczynamy od łatwych sytuacji, trudniejsze zostawiamy na kolejne spotkania.
Informacja zwrotna 5 min
Mówimy, który krok się udał, i podpowiadamy jedną rzecz do poprawy. Oceniamy zachowanie, nie dziecko.
Zakończenie i zadanie 5 min
Zadanie na tydzień i krótka informacja dla rodzica. Bez tego umiejętność zostaje w sali.
Rozpisane minuta po minucie scenariusze znajdziesz w scenariuszach zajęć TUS, a pomysły na rozgrzewki i zabawy w ćwiczeniach TUS.
Umiejętności budują się na sobie. Dziecko, które nie umie słuchać i nazywać emocji, nie poradzi sobie z rozwiązywaniem konfliktu. Sprawdzona kolejność na rok pracy z grupą:
| Etap | Umiejętności | Po co |
|---|---|---|
| 1. Podstawy grupy | zasady zajęć, uważne słuchanie, rozpoznawanie emocji | bez nich nie da się ćwiczyć niczego dalej |
| 2. Kontakt z rówieśnikami | dołączanie do zabawy, rozmowa, bycie dobrym kolegą | pierwsze sukcesy w grupie i motywacja do dalszej pracy |
| 3. Konflikty i granice | rozwiązywanie problemów, asertywność, granice | spokojne reagowanie, gdy coś idzie nie tak |
| 4. Rozumienie innych | intencje, żart czy dokuczanie, delikatna szczerość | mniej nieporozumień i fałszywych oskarżeń |
| 5. Elastyczność i porażka | plan B, błędy są OK, gram fair, sygnały z ciała | radzenie sobie ze zmianą i frustracją |
Jeden temat to zwykle dwa lub trzy spotkania. Lepiej wrócić do umiejętności kilka razy niż przerobić wszystkie tematy po jednym razie.
Każdy zestaw „Umiem razem” prowadzi przez jedną umiejętność: strona dla prowadzącego, scenariusz na 45 minut, plakat kroków, historyjka, sześć scenek do odegrania, trzy karty pracy, samoocena, praca domowa i list do rodzica. Przy każdym zestawie jest bezpłatna próbka PDF, więc zobaczysz układ stron przed zakupem.
Trzy tematy na początek pracy z nową grupą, taniej niż osobno.
W pakiecie: Zasady na naszych zajęciach, Rozpoznaję emocje, Uważne słuchanie.
Pełny opis w sklepie Nie każ mu liczyć!Pięć tematów o kontakcie z rówieśnikami, taniej niż osobno.
W pakiecie: Dołączam do zabawy, Rozmowa jak piłka, Mówię, czego chcę, Moja bańka, Dobry kolega, dobra koleżanka.
Pełny opis w sklepie Nie każ mu liczyć!Na pierwsze spotkanie grupy: dzieci współtworzą pięć zasad i ćwiczą powrót do nich bez kar i upomnień.
Rozpoznawanie sześciu emocji po minie, postawie i sytuacji oraz zwyczaj pytania, zanim uznamy, co ktoś czuje.
Słuchanie do końca i pokazywanie, że słyszę. Bez wymagania kontaktu wzrokowego, co ułatwia pracę z dziećmi w spektrum.
Przegrywanie bez wybuchu i wygrywanie bez przechwałek. W zestawie gra planszowa do przećwiczenia obu sytuacji.
Jak wejść do toczącej się zabawy, zaprosić kogoś i spokojnie przyjąć odmowę. Pasuje już do starszej grupy przedszkolnej.
Zaczynanie, podtrzymywanie i kończenie rozmowy na prostej metaforze podawania piłki.
Pięć kroków rozwiązywania codziennych sporów: od zatrzymania się do wybrania jednego z kilku pomysłów.
Trzy style mówienia, proszenie o pomoc i odmawianie spokojnym, wyraźnym głosem.
Granice własne i cudze: mówienie „stop”, pytanie „czy mogę?” i szanowanie odpowiedzi „nie”.
Zauważanie innych, dzielenie się, dotrzymywanie słowa i przepraszanie jako podstawa koleżeństwa.
Odczytywanie intencji: szukanie wskazówek i zadanie pytania, zanim dziecko zareaguje na czyjeś zachowanie.
Odróżnianie wspólnego śmiechu od dokuczania i spokojna reakcja, a przy powtarzaniu się sytuacji rozmowa z dorosłym.
Jak powiedzieć prawdę, nie raniąc nikogo, i kiedy ważną prawdę trzeba powiedzieć zawsze.
Reakcja na zmianę planu: skala mały czy duży problem i szukanie rozwiązania zastępczego. Z grą „Plan B?”.
Spokojna reakcja na pomyłkę, poprawianie bez wstydu i słowo „jeszcze” w myśleniu o sobie.
Kiedy od razu iść do dorosłego, a kiedy najpierw spróbować samodzielnie. Bez etykiety „skarżypyta”.
Interocepcja w praktyce: zauważanie sygnałów z ciała, łączenie ich z emocją lub potrzebą i mówienie o bólu.
Dla przedszkolaków 3–6 lat: sklep, lekarz, restauracja. Wybór roli, udawanie i zamiana ról. Karty bez pisania.
Krótki zestaw na okazje: jak złożyć życzenia słowami i na kartce oraz jak je przyjąć.
Krótki zestaw z 24 kartami pomysłów w sześciu grupach. Uczy pytania „czego teraz potrzebuję?”.
Link do plików przychodzi na e-mail tuż po opłaceniu zamówienia, a konto w sklepie nie jest potrzebne. Kupujesz w sklepie Nie każ mu liczyć!, którego autorzy przygotowali tę stronę.
To materiał do ćwiczeń, nie terapia
Zestawy ułatwiają prowadzenie zajęć. Nie są terapią i nie zastąpią diagnozy. Postępy w umiejętnościach społecznych przychodzą stopniowo, gdy dziecko ćwiczy regularnie, na zajęciach i w domu. Jeśli trudności dziecka są duże albo narastają, skonsultuj je z psychologiem lub poradnią psychologiczno-pedagogiczną.
Cztery tematy dla dzieci i cała linia dla młodzieży czekają na opinię psychologa. Dodamy je tutaj zaraz po jej zakończeniu.
TUS to skrót od „trening umiejętności społecznych”. To zajęcia, na których dziecko uczy się konkretnych zachowań w kontakcie z innymi przez pokaz, odgrywanie scenek, informację zwrotną i ćwiczenie w codziennych sytuacjach.
Najczęściej od 4 do 8. Przy dzieciach młodszych albo z dużymi trudnościami lepiej sprawdza się grupa 3–5 osób i dwóch prowadzących. W szkole zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne mogą mieć do 10 uczestników.
Zwykle kilka miesięcy, z jednym spotkaniem w tygodniu po 45–60 minut. Jeden temat zajmuje dwa lub trzy spotkania. Krótkie, kilkutygodniowe cykle rzadko wystarczą, żeby nowe zachowanie stało się nawykiem.
Dzieciom w spektrum często pomaga jasna struktura zajęć i wsparcie wizualne przy każdym kroku. Ważne, żeby celem było dogadanie się z innymi i zadbanie o siebie, a nie udawanie, że jest się kimś innym. O tym, czy zajęcia pasują do konkretnego dziecka, najlepiej zdecyduje specjalista, który z nim pracuje.
W szkole i przedszkolu prowadzą je zwykle pedagodzy, psycholodzy, pedagodzy specjalni i terapeuci pedagogiczni. Nazwa „trener TUS” nie jest chronionym zawodem, ale warto mieć przygotowanie pedagogiczne lub psychologiczne i doświadczenie w pracy z grupą.
Tak. Scenki odgrywa się wtedy z dorosłym, a później warto zaplanować choć krótką okazję do ćwiczenia z rówieśnikiem. Każdy nasz scenariusz ma wskazówki do pracy jeden na jeden.
Tak. Przy każdym zestawie jest bezpłatna próbka PDF z kilkoma stronami, a w sklepie pełna lista stron zestawu.
Używamy Google Analytics, żeby wiedzieć, które strony są przydatne. Czy zgadzasz się na statystyczne pliki cookie?